Deel 2 – Waarom je zenuwstelsel nog “ziek” denkt maar je lichaam al wel herstelt
(En wie er eigenlijk geneest)
In deel 1 zagen we iets ongemakkelijks:
Je kunt objectief verbeteren,
terwijl je subjectief nog klachten ervaart.
Dat is geen verbeelding.
Dat is fysiologie.
Maar hier mist vaak één cruciaal inzicht:
Genezing is geen gebeurtenis.
Het is een biologisch proces met wetmatigheden.
Je geneest niet “ineens”.
Je geneest via fasen. Of je je had er geen erg in : ) , want dat genezen deed het spontaan
En die fasen heb je eerder meegemaakt — elke keer dat je ziek was, herstelde van een wond, griep kreeg, of na stress weer stabiliseerde.
Alleen was je je er toen niet echt bewust van dat ook genezen was
Er is een wetmatigheid van herstel
Elke vorm van genezing — of het nu gaat om weefsel, hormonen, darmwand, immuunsysteem of brein — doorloopt grofweg dezelfde stappen:
- Detectie van verstoring
- Ontstekingsfase / activatie
- Reparatie en regeneratie
- Remodellering en herprogrammering
- Terugkeer naar regulatie
Dat is geen filosofie.
Dat is basisbiologie.
Neem een wond:
Eerst ontsteking.
Dan opruimen.
Dan nieuwe cellen.
Dan littekenremodellering.
Dan functioneel herstel.
Je zenuwstelsel doet precies hetzelfde bij wat er binnenin niet goed gaat
En daar zit de sleutel. Maar met de 2 Vragen : ) (Weet je ze .. nog, kijk anders in de blog of het boek..)
Weet je.. je zenuwstelsel heeft één hoofdtaak
Veiligheid.. het gaat over Overleven.
Niet geluk.
Niet comfort.
Niet perfectie.
Overleven.
Wanneer je langere tijd klachten hebt – gehad — pijn, vermoeidheid, ontsteking, stress — dan past je zenuwstelsel zich aan.
Het wordt:
- alerter
- gevoeliger
- sneller geactiveerd
Dat heet neuroplasticiteit.
Neuronen die samen vuren, versterken hun verbindingen.
“Cells that fire together, wire together.”
Dus als pijn frequent aanwezig was,
is het pijnnetwerk sterker geworden.
Niet omdat je zwak bent.
Niet omdat je “tussen je oren zit”.
Maar omdat je brein leerde:
“Dit is belangrijk. Dit moet ik monitoren.” Maar ben jij je brein ..
Het kan slim zijn dat alerter zijn of meer geactiveerd maar .. is het slim of ben jij intelligentie.. Want beter worden doen we toch als we niet denken : ) eh bedoel we denken er niet aan eh het gebeurd toch eh verwarrend, beter worden gebeurd eh nee het is er .. eh ik bedoel je vertrouwd erop en je hoeft er niet over na te denken want dat deed je eerst ook niet. En nou wel? Is er iets defect?
Maar dan begint het fysieke herstel
Ontsteking daalt.
Weefsels herstellen.
Hormonen stabiliseren.
Voedingsstoffen worden aangevuld.
Labwaarden verbeteren.
Maar…
Je zenuwstelsel blijft nog even op scherp. Of jij want..
Waarom?
Omdat biologische systemen niet abrupt overschakelen van “gevaar” naar “veilig”.
Dat zou wel kunnen .. kan dat wel? .. even vragen aan .. jij hebt er geen verstand van dat zou onverstandig zijn.
En een organisme dat te snel ontspant, loopt risico. Dat vergt tijd (en dat hebben we niet)
Dat kost geduld, maar jij en je zenuwstelsel:
Observeert.
Test.
Scant.
Checkt opnieuw.
En opnieuw.
En opnieuw.
Dat is niet echt tegenwerking maar ook geen vertrouwen
Dat is veiligheidscontrole.
Waarom je nog iets kunt voelen terwijl je beter wordt
Wat veel mensen niet weten:
Herstel van weefsel gaat vaak sneller dan herprogrammering van het zenuwstelsel.
Immuuncellen vernieuwen zich.
Darmepitheel vernieuwt zich.
Levercellen regenereren.
Maar neurale netwerken hebben herhaalde veilige ervaringen nodig om te veranderen.
Niet één goede dag.
Niet één goede uitslag.
Maar consistentie.
Je zenuwstelsel moet leren:
“De nieuwe situatie is stabiel.
Het gevaar is écht voorbij.”
Dat (leer)proces kost tijd.
Dat is neurologie. Tenzij je het in de weg staat bewust of onbewust. Met angst zorgen of stress
Want een lichaam in stress is veelal niet bezig met genezen en wie geneest er eigenlijk?
Is het:
De therapeut?
De arts?
De parameter op een labuitslag?
Het protocol?
Nee.
Het lichaam geneest zichzelf.
Dat wil het altijd.
Een arts kan ingrijpen.
Een therapeut kan richting geven.
Een parameter kan verbetering aantonen.
Een pil kan verbloemen
Maar:
Geen arts repareert jouw mitochondriën.
Geen therapeut herstelt jouw darmwand.
Geen bloedwaarde maakt nieuwe cellen.
Zij ondersteunen een proces of laten iets zien
Jij — jouw lichaam — doet het werk.
Genezing is dus een intern gereguleerd proces.
En jij bent dat.
De Stem .. van “ik” “ik voel het nog”
Ja ziekte heeft een begin en een begin krijgt ook een eind, toch.. Wanneer een parameter verbetert maar jij voelt nog spanning, vermoeidheid of sensaties, dan betekent dat niet dat herstel faalt.
Het betekent meestal:
Het fysiologische herstel loopt voor op de neurologische integratie.
Je lichaam is al bezig ..
Je zenuwstelsel is nog aan het werk.. het moet nog verwerken
Dat verschil wordt vaak verkeerd geïnterpreteerd als:
“Het werkt niet.”
Maar zulke processen bewegen niet in rechte lijnen.
Ze bewegen met dansende bewegingen, fluctuaties rond een stijgende lijn.
Dat is ook een wetmatigheid.
Misschien is het beter vraag niet:
“Ben ik al beter?”
Maar: Kijk
- Herstel ik sneller dan voorheen?
- Is mijn reactie minder heftig?
- Kan ik meer verdragen?
- Kom ik sneller terug in rust?
- Is mijn systeem minder snel ontregeld?
Dat zijn tekenen van regulatie.
En regulatie is de voorloper van genezing.
Genezing is geen event.
Het is herwonnen capaciteit. De batterij die oplaadt
Een lichaam dat weer kan aanpassen.
Dat weer kan schakelen tussen activatie en rust.
Dat weer kan herstellen na belasting.
Dat vermogen zit niet in een pil.
Niet in een scan.
Niet in een oordeel van buitenaf.
Het zit in jouw biologische intelligentie.
Altijd al.
De kunst is niet forceren.
Maar veiligheid, de juiste voeding, rust en herhaling aanbieden
zodat het zenuwstelsel durft te herschrijven wat het weet.
En dát is misschien de meest onderschatte waarheid:
Je wordt niet beter omdat iemand je geneest.
Je wordt beter omdat jouw systeem opnieuw kan of durft te reguleren.
En dat is geen magie.
Dat is biologie.
