medicijnen, fysiologie en het zelfregulerend lichaam
Beste lezer,
Je weet misschien, medicijnen worden ontwikkeld om biochemische processen te beïnvloeden.
Ze binden aan receptoren, remmen enzymen, blokkeren signaalroutes of stimuleren bepaalde reacties.
Dat is hun functie.
Veel medicijnen kunnen daar (uiterst) effectief in bijdragen dat verminderen van symptomen. Te veel zelfs soms
En als het goed gaat, pijn neemt af.
Ontstekingsreacties worden geremd.
Bloeddruk daalt.
Bloedsuiker wordt gereguleerd.
Dit kan noodzakelijk zijn.
Soms acuut.
Soms levensreddend.
Maar tegelijkertijd is het belangrijk om een fundamenteel onderscheid te maken tussen symptoomregulatie en herstel.
Medicijnen reguleren processen.
Ze bouwen geen weefsel op.
Ze creëren geen nieuwe mitochondriën. de motortjes van je cellen, je leven dus
Ze herstellen geen beschadigde celstructuren.
Ze leveren geen aminozuren, vetzuren, mineralen of vitamines. Die zouden in je voeding moeten zitten ..
Met andere woorden:
De bedoeling is .. ze sturen het systeem.
Maar ze vormen het niet.
Het menselijk lichaam is een zelfregulerend biologisch netwerk, bestaande uit triljoenen cellen die continu met elkaar communiceren via elektrische, chemische en mechanische signalen.
Elke cel is afhankelijk van:
- Voldoende energieproductie (ATP .. afkorting voor hoe jij je voelt)
- Beschikbaarheid van micronutriënten
- Functionerende enzymen
- Goede doorbloeding
- Effectieve afvoer van afvalstoffen
Herstel is dan iets wat ontstaat wanneer deze voorwaarden aanwezig zijn.
Wanneer een medicijn een biochemische route blokkeert of activeert, verandert dat de dynamiek binnen dit netwerk.
Dat kan klachten verminderen, maar het verplaatst ook belasting binnen het systeem.
Bijvoorbeeld:
- Leverenzymen moeten medicijnen metaboliseren (omzetten)
- Nieren moeten metabolieten uitscheiden
- Darmen krijgen te maken met veranderde flora (microbioom)
- Mitochondriën moeten extra energie leveren
Dit vraagt aanpassingsvermogen.
Zolang het lichaam voldoende bouwstoffen en energie beschikbaar heeft, kan het deze aanpassing vaak goed dragen.
Wanneer tekorten bestaan, ontstaat er echter een andere realiteit:
Het lichaam kan processen nog wel reguleren, maar niet meer optimaal herstellen.
Dat is een cruciaal verschil.
Herstel vereist:
- Aminozuren voor weefselopbouw (je hebt er al 9 essentiële nodig dat betekent dat je ze ergens vandaan moet halen)
- Vetoplosbare en wateroplosbare vitamines voor enzymactiviteit
- Mineralen als cofactoren
- Voldoende zuurstof en glucose of vetzuren voor ATP-productie
Geen enkel medicijn levert deze componenten.
Daarom kan langdurige symptoomonderdrukking zonder gelijktijdige ondersteuning van de basisfysiologie leiden tot een situatie waarin klachten verschuiven, stapelen of chronisch worden.
Niet omdat medicijnen “slecht” zijn.
Maar omdat ze nooit ontworpen zijn om jouw herstel te vervangen.
Misschien is de meest relevante vraag daarom niet:
Welke stof onderdrukt dit signaal? Wat maakt het weg..
Maar:
Welke voorwaarden ontbreken waardoor dit signaal ontstaat?
Het lichaam genereert symptomen niet willekeurig.
Symptomen zijn uitingen van regulatiepogingen.
Pijn is een vorm van neurobiologische waarschuwingssignaal.
Ontsteking is een onderdeel van weefselherstel. ( dat hoort er – tijdelijk – bij)
Vermoeidheid is vaak een teken van beperkte energieproductie.
Deze processen zijn geen fouten.
Ze zijn adaptieve reacties.
Medicijnen kunnen deze reacties moduleren. Dat is aanpassen / veranderen .. maar is dat de oplossing..
Verbetering ontstaat pas wanneer de onderliggende biologische voorwaarden worden hersteld.
In die zin geneest niet het medicijn.
Het lichaam geneest.
Altijd al.
Medicatie kan misschien wat rust creëren.
Maar het zijn de cellen met hun connecties die het werk doen.
En cellen functioneren alleen optimaal wanneer zij beschikken over wat biologie van hen vraagt.
Dat is geen filosofie. Dat is .. wat we weten Wetenschap
Dat is fysiologie, en fysiologie is meer
