We zeggen het weleens zonder erbij na te denken.
“Het lichaam kan zichzelf herstellen.”
Klinkt mooi. Klinkt spiritueel. Klinkt als iets voor op een tegeltje.
Maar zelden staan we stil bij hoe krankzinnig logisch dat eigenlijk is zoals het gemaakt is.
Je snijdt je vinger.
Je plakt er een pleister op.
En daarna?
Daarna doe jij… een magische truc .. niets.
Geen bewuste cel-aansturing. Geen handmatige bloedstolling. Geen micro-management van huidlagen.
En toch:
- Het bloed stopt.
- Er vormt zich een korst.
- Nieuwe cellen worden aangemaakt.
- Huid sluit zich.
- Structuur herstelt.
Niet omdat jij dat doet.
Maar omdat er een intelligent systeem in jou draait.
Altijd.
Dat is biologie.
Cellen die communiceren. Weefsels die samenwerken. Systemen die continu meten, bijsturen en corrigeren.
Miljarden processen per seconde.
Zonder handleiding.
Zonder dat jij het eigenlijk snapt, toch
Maar het is ook scheikunde.
Enzymen rare dingen die zelfs niet veranderen (verander eiwitjes net als koken je doet er iets bij het veranderd zelf niet maar toch veranderd het eten) en toch reacties mogelijk maken. Stoffen die worden opgebouwd. Stoffen die worden afgebroken.
Alles volgens vaste principes.
Niet op goed geluk.
Niet chaotisch.
En natuurkunde.
Elektrische signalen in zenuwen. Spanningsverschillen over celmembranen. Magnetische velden rond het hart.
Je bent geen zak vlees met botten.
Je bent een elektrisch en energetisch systeem.
Dat “toevallig” ook vlees en botten heeft wat ook weer energie heeft, mensen zijn raar : )
En dan komen we bij het deel waar er mensen zijn die wat ongemakkelijk van worden.
Kwantumfysica.
Ja dat is ook science dat vage woord waar men denkt: “Daar zal wel weer iets zweverigs achter zitten.”
Terwijl het eigenlijk vooral dit zegt:
Op het allerkleinste niveau bestaat materie niet als vaste dingen.
Maar als trillingen.
Als velden.
Als waarschijnlijkheden.
Als informatie.
Met andere woorden:
Je lichaam is niet alleen materie.
Je lichaam is ook informatie.
En informatie kun je beïnvloeden.
Dat is geen geloof.
Dat is natuurkunde.
Als je dit alles naast elkaar legt, ontstaat er een ongemakkelijke conclusie:
Het lichaam is ontworpen om te herstellen.
Niet kapot te gaan.
Niet structureel ziek te zijn.
Niet permanent vast te lopen.
Dus wanneer herstel uitblijft, is de interessante vraag niet:
“Wat is er stuk?”
Maar:
👉 Wat blokkeert het herstel? 👉 Wat verstoort de communicatie? 👉 Waar raakt(e) het systeem overbelast?
Dat kan van alles zijn.
Voeding die geen voeding meer is. Chronische stress. Gifstoffen. Tekorten. Onverwerkte emoties. Slaapgebrek. Langdurige ontstekingen.
Niet één boosdoener.
Maar een stapeling.
En hier wordt het spannend. Qi..
Want als ziekte en klachten vaak het gevolg zijn van verstoring…
Dan betekent dat:
Herstel vaak het gevolg is van het wegnemen van die verstoring.
Niet van het onderdrukken van het signaal.
Kennis speelt hierin een grotere rol dan we denken.
Niet als magie.
Maar als richtingaanwijzer.
Als je snapt:
- Hoe het lichaam werkt
- Wat het nodig heeft
- Wat het uit balans brengt
Dan ga je andere keuzes maken.
Niet vanuit angst.
Maar vanuit begrip.
Dat is wat ik bedoel met:
Het kan met kennis genezen.
Niet omdat kennis geneest.
Maar omdat kennis je helpt om omstandigheden te maken
