Moet het een schijf zijn of piramide of taart stuk, en is dat genoeg?
Volgens autoritaire stemmen wel.
Je hebt diverse vormen in de loop der jaren zien voor bij gaan, en
Eet “gevarieerd”.
En dan zit je goed.
Dat klinkt geruststellend.
Netjes.
Overzichtelijk.
Maar biologisch gezien is het… onvolledig.
Laten we iets vaststellen wat eigenlijk niemand betwist:
Het lichaam maakt niets uit het niets.
Elke cel.
Elk enzym.
Elke hormoonmolecule.
Elke neurotransmitter.
Elke reparatie.
Alles wat het lichaam doet,
moet gebouwd worden uit iets dat al aanwezig is of geleverd wordt..
Dat is geen mening.
Dat is scheikunde.
Een lichaam kan:
- herverdelen
- hergebruiken
- prioriteren
- compenseren
Maar het kan niet(s) creëren zonder grondstof.
Wat er niet in zit,
kan ook niet iets maken of opgebouwen.
Punt. Toch?
Dus de echte vraag is niet:
Eet je volgens de Schijf van Vijf?
Maar:
Zit erin wat jouw lichaam nodig heeft om te doen wat jij ervan vraagt? Wat de omstandigheden vragen ..
En dat is een heel andere vraag.
Wat heeft dat “mooie lichaam” dan nodig?
Op celniveau onder andere:
- Aminozuren → voor weefsel, enzymen, neurotransmitters
- Vetzuren → voor celmembranen, hormonen, hersenfunctie
- Mineralen → als enzymcofactoren (zonder = geen reactie)
- Vitamines → om processen überhaupt te laten lopen
- Water → als transport- én communicatiemedium
- Elektronen → voor redoxbalans en energiehuishouding
En dit alles in biologisch beschikbare vorm.
Niet alleen “aanwezig op papier”.
Maar opneembaar.
Herkenbaar.
Werkbaar voor het lichaam. Bruikbaar
En daar komt een fenomeen denaturatie om de hoek kijken.
Wanneer voeding sterk wordt bewerkt —
verhit, geraffineerd, uit elkaar getrokken en weer samengevoegd —
verandert de structuur van voedingsstoffen.
Eiwitten vouwen anders.
Vetten oxideren.
Enzymen verdwijnen.
Mineralen verliezen hun natuurlijke binding.
Het gevolg?
De stof zit er misschien nog in,
maar het lichaam herkent of benut hem niet of minder goed.
Dat heet nutrient loss.
Niet alles verdwijnt.
Maar er gaat wél iets verloren.
En wat verloren is,
kan het lichaam niet gebruiken. Dat is tekort. Das logica
Magnetronvoer is daar een mooi voorbeeld van.
Niet omdat het “giftig” is,
maar omdat:
- de waterstructuur verandert
- enzymatische activiteit afneemt
- voedingswaarde verder verschraalt
Het resultaat is vaak:
Vulling zonder informatie.
Calorieën zonder richting.
Energie zonder bouwkracht.
Dat noem je leeg
En dan gebeurt iets interessants.
Het lichaam krijgt genoeg volume,
maar te weinig functionele bouwstoffen.
Dat noemen we een tekort.
En nee —
een tekort betekent niet meer.
Een tekort betekent altijd minder.
Minder herstel.
Minder regulatie.
Minder adaptatie.
Minder veerkracht.
Maar .. Het lichaam is slim.
Dus het gaat compenseren.
Het leent mineralen uit botten.
Het herverdeelt aminozuren.
Het zet stresssystemen aan.
Het schakelt over op noodstand.
En dat kan jaren goed gaan.
Tot het dat niet meer kan. Dan heb je plotseling “iets”
Dan ontstaan klachten.
Vage klachten.
Chronische klachten.
“Onverklaarbare” klachten. Het overkomt je
Niet omdat het lichaam faalt.
Maar omdat het te lang heeft moeten werken
met onvolledige middelen.
Dus nee.
Een schijf een piramide of een vorm geen garantie
dat je lichaam alles krijgt wat het nodig heeft.
Het is een richtlijn. Net zoals score op een verpakking.. dat is
Geen biochemische zekerheid. Daar moet je terug voor naar school, bijna hilarisch toch opleiding nodig om echt eten te onderscheiden
En het is ook geen garantie als je leeft
in een wereld waarin voeding:
- verarmd is door landbouw
- bewerkt wordt voor houdbaarheid
- verhit, geraffineerd en versneden is
- gericht is op volume, niet op informatie
De logica blijft simpel:
Wat er niet in zit,
kan ook niets maken.
En een lichaam kan geen herstel leveren
op ingrediënten die ontbreken.
Dat is geen alternatieve gedachte.
Dat is basisbiologie.
Misschien is gezondheid dus minder een kwestie van:
Eet ik volgens de regels?
En meer van:
Geef ik mijn lichaam wat het nodig heeft om te doen waarvoor het ontworpen is?
En dát vraagt soms iets meer dan een one size fits all .
Het vraagt jouw begrip.
Aandacht.
En respect voor hoe het werkt.
