Honderden behandelingen per jaar
Bij bepaalde mensen 1 opmerking: Wanneer het opvalt en waarom er mensen zijn die soms denken dat een behandeling niet werkt terwijl ze al beter worden
.. Een persoon komt bij een therapeut.
Met klacht X.
Dat kan van alles zijn: pijn, vermoeidheid, buikklachten, hoofdpijn, spanning, noem maar op.
De therapeut luistert, onderzoekt en behandelt.
Na een tijdje gebeurt er vaak iets dat eigenlijk goed nieuws is:
Klacht X wordt minder.
Soms een beetje.
Soms duidelijk.
Soms verdwijnt ze zelfs helemaal.
Maar dan gebeurt er iets typisch menselijks.
Bij het volgende bezoek zegt de persoon:
“..ik heb / had (afgelopen) .. week last van.. Y.”
Een andere klacht.
Een andere plek.
Een ander ongemak.
Mijn ervaring luistert mee en “denkt” .. symptoom .. losse klacht .. onderdeel van en 25 jaar denkt mee .. ah de puzzel zit zo en zo, bij de persoon verschuift ongemerkt aandacht..
Niet naar wat beter is geworden.
Maar naar wat er nog is. Probleem
Ja het brein zoekt problemen
Het menselijke brein is niet gebouwd om verbetering te registreren.
Het brein is gebouwd om problemen te detecteren.
Dat is misschien handig.
Zo zijn we afgesteld, afgericht door onze omgeving.. Pas op kijk uit, gevaarlijk .. opletten .. stress .. als je zo leeft .. gevaar sneller vind, dan …
Ontspanning is wie je bent, gespannen word je
Maar het heeft een bijwerking.
Wanneer probleem X verdwijnt, zoekt het brein automatisch naar het volgende signaal.
En zo ontstaat dit patroon:
X → wordt beter
Y → krijgt de aandacht
Z → wordt besproken
Terwijl X misschien al grotendeels verdwenen is.
En dan is er nog iets
Veel mensen komen bij een therapeut met een verwachting die zelden hardop wordt uitgesproken:
“Los het voor mij op.”
En je hebt 2 of 3 x ..
Als je zeg maar westers leeft en zo denkt is dat begrijpelijk.
Maar het lichaam werkt niet als een auto in een garage.
Een therapeut kan ondersteunen, sturen, behandelen, begeleiden.
Maar herstel gebeurt in het lichaam van de “patiënt” zelf. Wel grappig want patiënt is van patience wat geduld betekend iets wat nodig is om echt gezond te zijn
En zoals met wel meer dingen verloopt herstel zelden in één rechte lijn.
Wat ze al eerder herkenden
Artsen en therapeuten door de geschiedenis heen hebben patronen in herstel beschreven.
Zo beschreef Constantin Hering al dat klachten tijdens herstel soms verschuiven: van belangrijker naar minder belangrijk weefsel, of van dieper naar meer oppervlakkig.
En Hans-Heinrich Reckeweg beschreef hoe het lichaam verschillende fasen van ontlasting en regulatie kan doorlopen.
Je hoeft het niet met die mensen eens te zijn om het patroon te herkennen:
Klachten veranderen tijdens herstel.
De economische reflex
Dus ja er speelt nog iets anders.
Wanneer iemand betaalt voor behandeling, ontstaat automatisch een rekensom in het hoofd:
“Wat levert dit op?”
En dat is logisch.
Maar het kan ook de blik vernauwen.
Want in plaats van het proces te bekijken, wordt de aandacht gericht op het resultaat van vandaag.
En als er nog een klacht over is, voelt het alsof het hele traject mislukt is.
Zelfs wanneer meerdere eerdere klachten inmiddels verdwenen zijn.
Therapeut als bliksemafleider
Wanneer herstel niet exact zo verloopt als verwacht, ontstaat er nog een reflex:
De “schuld” verschuift naar de behandelaar.
Verantwoordelijkheid verschuiven dat is menselijk : )
Het is veel comfortabeler om te denken dat iemand anders het niet goed heeft gedaan, dan om te erkennen dat herstel een complex biologisch proces is. Tijd kost en een andere rekensom te maken:
1 tot 1 1/2 uur behandeling x een paar keer = een paar uur ten opzichte van “jaren” niet herstellen en 1% – acties ( je weet wel kleine ach wat maakt het uit .. of morgen.. )
Maar het lichaam werkt niet volgens een beetje onderhoud of even een smoothie dat staat niet in je servicegarantie.
Echt herstel ..echt
Herstel betekent meestal niet dat klachten ineens verdwijnen.
Herstel betekent dat het systeem weer ruimte krijgt om te doen wat het goed kan.
En dat noemen we beter worden
Iets dat “gebeurd” vaak stap voor stap.
Eerst X.
Dan Y.
Soms daarna Z.
Tot je op een dag merkt dat iets wat ooit het grootste probleem was…
er eigenlijk niet meer is.
De paradox
Soms zegt iemand na een aantal behandelingen:
“Ik snap het niet hoe werkt het.”
Daar is de twijfel
En wanneer je terugkijkt naar het begin blijkt:
De hoofdpijn verdwenen.
De rug rustiger.
De energie beter.
Maar ja…
Er is nog een kleine Y.
En dus voelt het soms alsof er niets veranderd is.
Misschien is dan de echte vraag niet
“Is er nog een klacht?”
Maar:
- Zijn eerdere klachten minder geworden?
- Kan je lichaam meer aan dan eerst?
- Herstel je sneller dan vroeger?
Dat zijn vaak de signalen van vooruitgang.
En misschien is de grootste valkuil niet dat een behandeling niet werkt. Opnieuw ergens anders te beginnen
Maar dat we vergeten te kijken naar wat al veranderd is.
Omdat het brein altijd liever zoekt naar het volgende probleem.
