(Een kleine persiflage over de Persoon en de Therapeut)
Er was eens een Persoon.
De Persoon had klacht X.
Dat is hoe het begint.
Niet als een sprookje
Niet met filosofie.
Niet met een inzicht.
Gewoon met:
“Het doet hier pijn.”
Dus de Persoon gaat naar een Therapeut.
De Therapeut luistert.
De Therapeut kijkt.
De Therapeut denkt.
Jaren aan studie, ervaring, bijscholing, leren, lezen en ja personen met klacht x —
stil aanwezig achter een knikje en een paar vragen.
De ontmoeting
Persoon:
“Waar komt dit vandaan?” Leg me uit ..
Therapeut:
“Dat kan meerdere oorzaken hebben, we gaan—”
Persoon (onderbreekt):
“Maar wat ís het dan precies?”
Therapeut:
“We gaan eerst kijken hoe je lichaam reageert—” Anamnese, analyse kijken wat eerst kan
Persoon:
“Ja maar ik wil het wel begrijpen.”
Natuurlijk wil de Persoon het begrijpen.
Begrijpen voelt als controle.
En controle voelt als veiligheid. Dat werkt als logisch
En Ondertussen eh verder
De Therapeut is bezig.
Niet met uitleggen.
Maar met voelen, inschatten, afwegen.
- Wat is hier primair?
- Wat is compensatie?
- Wat is oud?
- Wat is acuut?
De Therapeut behandelt.
Het lichaam reageert. Er onstaat een ” gesprek” met de Therapeut
Iets verandert.
Niet spectaculair.
Maar wel echt.
De tweede ontmoeting
Persoon:
“Ja… het is wel anders.”
Therapeut (denkt: goed teken):
“Mooi, wat merk je precies?”
Persoon:
“Nou… dat daar is minder. Maar nu voel ik dit.”
Hier komt Y.
Kennis willen weten
Persoon:
“Maar hoe zit dat dan? Want eerst was het X en nu is het Y en betekent dat dan dat, en .. persoon denkt aan google —”
De Therapeut glimlacht.
Want wat de Persoon vraagt is geen antwoord.
De Persoon vraagt om:
Jaren.
Jaren aan ervaring.
Jaren aan patroonherkenning.
Jaren aan weten wanneer je wel en niet moet ingrijpen.
Samengevat in drie zinnen.
Bij voorkeur logisch, lineair en geruststellend.
Onzichtbaar
De Persoon denkt:
“Als ik het begrijp, dan kan ik het controleren.”
De Therapeut weet:
“Als het lichaam reguleert, volgt begrip later… soms.”
Maar dat verkoopt lastig. Hoe leg je scholing uit en ervaring en een andere taal
Het volgende
Persoon:
“Wat gebeurd er eigenlijk ik voel me beter maar..“ Hoe kan dat..
De Therapeut knikt.
Niet uit twijfel.
Maar uit herkenning.
Want ondertussen:
- X is bijna weg
- Y is minder intens
- Het systeem is rustiger
Maar de Persoon…
is nog bezig met begrijpen.
Er is een stille ironie
De Therapeut (be)handelt niet in kennis. Heeft geen winkel in ziekte
De Therapeut heeft kennis van gezondheid, behandelt ziekte en een lichaam dat ziek is.
Maar de Persoon wil zijn lichaam niet zijn als het denkt.
De Persoon wil een verklaring.
En ergens hebben ze allebei gelijk
De Persoon wil grip.
De Therapeut werkt met processen.
De Persoon wil lineaire logica.
Het lichaam werkt in lagen.
De Persoon wil een antwoord.
Het lichaam geeft reacties.
De clou van de lastige wereld
In een ideale wereld:
Zou de Therapeut uren uitleggen.
Zou de Persoon alles begrijpen.
Zou herstel logisch en voorspelbaar zijn.
Maar in de echte wereld:
Werkt het lichaam terwijl het hoofd nog vragen stelt.
En soms…
is iemand al aan het verbeteren
terwijl hij nog bezig is te begrijpen waarom.
Misschien is dit het ongemakkelijke midden
Begrijpen helpt.
Maar begrijpen is geen voorwaarde voor genezing.
En genezing wacht niet
totdat alles logisch voelt.
En daar zitten ze dan.
De Persoon die wil begrijpen.
De Therapeut die wil helpen genezen, die weet dat begrijpen jaren studie is.
Allebei willen ze hetzelfde:
Dat het beter wordt.
Alleen via een andere weg.
De Persoon zoekt een verklaring.
Het lichaam wil balans.
En het ongemakkelijke is:
Het lichaam wil niet begrijpen.
Het heeft graag herstel —
Liever geen stagnatie of blokkade(s) —
Beter worden doe je dus niet op basis van wat je niet begrijpt begrijpen. Beter worden doe je zonder de stress ervan
