gedachten… aapjes, stuur, kermis, autootjes en JIJ.
Wat denk je nou eigenlijk?
Echt.
Als je jezelf die vraag stelt, kom je er misschien achter dat je hoofd een beetje vreemd werkt.
Want waar komt zo’n gedachte ineens vandaan?
Aapjes.
Stuur.
Kermis.
Autootjes.
En jij.
Wat hebben die met elkaar te maken?
Niks.
Of misschien toch wel.
Want zo werkt je hoofd.
Het ene brengt je bij het andere.
Een woord.
Een beeld.
Een herinnering.
Een geluid.
Een gevoel.
Iets wat iemand gisteren zei.
Iets wat morgen moet.
En ondertussen gebeurt er van alles.
Niet buiten je.
Maar in je hoofd.
Een soort kermis.
Niet één verhaal.
Niet één gedachte.
Maar allemaal losse dingen.
Door elkaar.
Naast elkaar.
Na elkaar.
Soms tegelijk.
En jij zit ertussen.
En daar zit een soort centrale meldkamer eh zenuwstelsel
Dat alles ook nog eens meekrijgt.
Wat er om je heen gebeurt.
Wat er in je lichaam gebeurt.
Wat je voelt.
Maar ook wat je denkt.
En misschien is dat wel iets waar we veel te weinig bij stilstaan.
Dat je lichaam niet alleen reageert op wat er gebeurt.
Maar ook op wat er in jou gebeurt.
Een hoofd dat voortdurend bezig is. En lijkt dan meer op een alarmlijn
Denken.
Verwerken.
Verwachten.
Herinneren.
Vooruitlopen.
Teruggaan.
Nog even dit.
Nog even dat.
Ping.
Nog een gedachte.
Ping.
Nog eentje.
De kermis draait.
En je zenuwstelsel?
Dat is er gewoon bij.
De hele dag.
Wat denk je nou??
Misschien is dat helemaal geen gekke vraag.
Niet om je gedachten weg te krijgen.
Niet om je hoofd leeg te maken.
Maar om eens te kijken wat daar eigenlijk allemaal rondloopt.
Aapjes.
Stuur.
Kermis.
Autootjes.
En jij.
Allemaal losse dingen.
En toch…
samen is het jouw binnenwereld.
En misschien heeft een zenuwstelsel dat het druk heeft soms niet nóg meer nodig.
Maar juist wat minder kermis.
