Vanochtend besloot ik iets wetenschappelijks te doen.
Ik vroeg mijn vrouw of ze mijn blog wilde lezen.
“Waar gaat het over?” vroeg ze.
Ik zei:
“Sporten zonder te sporten.”
Op dat moment zag ik iets fascinerends gebeuren.
Normaal gesproken zie je emoties vertrekken uit een gezicht.
Blijdschap.
Verwondering.
Nieuwsgierigheid.
Bij mijn vrouw zag ik motivatie vertrekken.
Het woord was nog maar net uitgesproken:
Sporten.
En ik zag het al gebeuren.
Hetzelfde gezicht dat ik soms in mijn praktijk zie wanneer mensen het hebben over afvallen.
Dat gezicht van:
“Ik wilde eigenlijk wel, maar .. niet lijden.”
Dus ik probeerde het nog een keer.
“Nou ja, bewegen dan.”
Waarop mijn vrouw direct antwoordde:
“Dat vind ik helemaal niks.”
Kijk.
Dat is tenminste duidelijk.
Geen discussie.
Geen nuance.
Geen PowerPoint-presentatie.
Gewoon:
“Nee.”
Niet:
“Ik moet er nog eens over nadenken.”
Niet:
“Misschien later.”
Gewoon een onmiddellijke afwijzing van het complete concept.
Een talent dat sommige mensen pas na jaren coaching ontwikkelen.
Het gesprek ging verder.
Want ik ben therapeut.
Dat betekent dat ik hardleers ben ; )
Dus ik probeerde te begrijpen “waarom”.
En toen kwam misschien wel de meest wijze uitspraak van de ochtend:
“Het moet bij je passen.”
En daar zat ineens alle waarheid.
Want veel mensen denken dat ze niet kunnen afvallen omdat ze te weinig discipline hebben.
Maar misschien proberen ze gewoon een leven te leven dat ontworpen is voor iemand anders.
Niet iedereen wil hardlopen.
Niet iedereen wil een sportschool.
Niet iedereen wil om zes uur ’s ochtends in een fluoriserend shirt op een spinningfiets zitten terwijl een enthousiast persoon schreeuwt:
“NOG TWINTIG SECONDEN!”
Sommige mensen willen gewoon koffie.
En rust.
En dat iemand stopt met het woord sporten te gebruiken!
Ik probeerde het gesprek nog wat verder..
En toen gebeurde iets wat ik in de praktijk ook regelmatig zie.
De argumenten waren op.
De logica was uitgewerkt.
En ineens kwamen daar de grote middelen.
De glimlach.
De losse haren.
De charme.
Dat subtiele vrouwelijke vermogen om een discussie te veranderen in een situatie waarin je niet meer precies weet waar het ook alweer over ging.
Ik herinner me eerlijk gezegd niets meer van het laatste deel van het gesprek.
Volgens mij won zij.
Of ik.
Of niemand.
Ik weet alleen nog dat er niet gesport werd.
En dat zij daar opvallend tevreden mee leek.
Wat ik uiteindelijk leerde van dit wetenschappelijke experiment is simpel:
Vrouwen weten meestal prima wat ze zouden moeten doen.
(Net zoals mannen.. )
De uitdaging zit zelden in kennis.
De uitdaging zit in het feit dat de bank vaak een beter marketingteam heeft dan gezondheid.
En eerlijk gezegd…
Als gezondheid iets wil bereiken, moet ze misschien stoppen met het woord sporten.
Dat woord heeft inmiddels ongeveer dezelfde aantrekkingskracht als een belastingaanslag.
Noem het wandelen (kan ook link zijn)
Noem het dansen.
Noem het rommelen in de tuin.
Noem het spelen.
Noem het leven.
Maar noem het vooral geen sporten.
Want voor je het weet zit je weer aan de ontbijttafel naar een vrouw te kijken die met één blik duidelijk maakt dat ze liever zeven wasmachines leeg haalt, drie katten achtervolgt en de zolder opruimt dan vrijwillig een workout doet. Alles behalve
(Mijn vrouw heeft dit artikel gelezen.
Ze vond het erg leuk.
Daarna heeft ze ter compensatie exact nul minuten gesport.
Wel heeft ze twee keer de trap genomen, de was gedaan, boodschappen opgeruimd, drie keer heen en weer gelopen omdat ze iets vergeten was en nog meer.
Volgens haar telt dat niet.
Volgens haar lichaam waarschijnlijk wel).
Na afloop van dit onderzoek concludeer ik dat vrouwen niet per se een hekel hebben aan bewegen.
Ze hebben vooral een hekel aan mannen die uitleggen dat bewegen goed voor ze is.
Dat laatste zou zomaar het meest wetenschappelijk onderbouwde deel van het hele artikel kunnen zijn. 😉
Toch hou ik van haar.
Zelfs als ze morgen besluit dat een ander woord inmiddels ook verdacht veel op sporten begint te lijken. 😄❤️
Oh ja: https://beterworden.nu/sporten-voor-vrouwen-die-niet-willen-sporten-2/
