Ja. Dáár zit de interessante vraag.

Wat Werkt ..

Want “stop met wat niet werkt” is nog maar de helft.

De echte route is:

Wat werkt wél? → Hoe weet je dat? → En dan… hoe maak je dát je nieuwe normaal?

Ik zou het zo uit elkaar trekken:

1. Wat werkt?

Niet wat zou moeten werken.
Niet wat iemand zegt dat werkt.
Niet wat je graag wilt geloven.

Maar:

Wat brengt je aantoonbaar van A naar B?

Dat kan je op drie manieren ontdekken:

1. Kennis
Wat weten we inmiddels over hoe lichaam, brein en gedrag werken?

2. Ervaring
Wat zie je steeds opnieuw gebeuren bij jezelf of bij anderen?

3. Feedback
Verandert er daadwerkelijk iets wanneer je iets verandert?

En vooral die derde is belangrijk.

Want je kunt een prachtig verhaal hebben over waarom iets zou moeten werken…

maar als A → B niet gebeurt, moet je opnieuw kijken. Of geduld.. want


2. Dan komt de volgende vraag: waaraan merk ik dat het werkt?

Je hebt een soort kompas nodig.

Niet alleen:

“Ik voel me beter.”

Maar concreter:

Waar stond ik?
Waar wil ik heen?
Welke verandering verwacht ik onderweg?

Bijvoorbeeld:

A: iedere ochtend uitgeput

interventie/verandering

B: binnen enkele weken makkelijker opstaan

Dan heb je feedback.

En dan wordt herstel eigenlijk een soort experiment: jouw lab

Je verandert iets → je kijkt wat er gebeurt → leren → je stelt bij.

Dat is heel iets anders dan blind blijven volhouden.


3. En dan komt volgens mij jouw “en dan…”

Want weten wat werkt is nog geen veranderen.

Je kunt precies weten wat je moet doen…

en het tóch niet doen.

Daar zit het brein.

Daar zitten gewoontes, overtuigingen, emoties, omgeving, verwachtingen, beloning, automatisme enzovoort.

Dus:

Weten → Doen → Herhalen → Ervaren → Versterken

En uiteindelijk:

Doen wordt kunnen.
Kunnen wordt gewoonte.
Gewoonte wordt vanzelfsprekend.

En dát is volgens mij veel interessanter dan motivatie.

Je hoeft niet iedere dag opnieuw te beslissen:

“Vandaag ga ik mijn nieuwe leven leven!”

Je wilt uiteindelijk dat je brein zegt:

“Natuurlijk doe ik dit.” Nu ja 1% kan, doe ik


En daarmee komen we eigenlijk bij iets wat mooi aansluit op waar we eerder over spraken:

Autosuggestie + neuroplasticiteit.

Niet:

Ik vertel mezelf iets totdat ik het geloof.

Maar:

Ik geef mijn brein een nieuwe richting → ik handel ernaar → ik krijg nieuwe ervaringen → mijn brein krijgt bewijs → het nieuwe patroon de gewoonte wordt sterker.

Dus misschien is de echte route:

Niet-werken herkennen → stoppen → iets anders doen → meten → feedback → evt bijstellen → herhalen → automatiseren.

Of nog simpeler:

Niet blijven geloven.
Niet blijven hopen.
Niet blijven proberen.

Kijken wat werkt.
Doen wat werkt.
Herhalen wat werkt.

En dan wordt “wat werkt?” geen filosofische vraag meer.

Het wordt een kompas. Je 1% +

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *