Een vrouw met heftige buikpijn. Maanden wachten op onderzoek. En in de tussentijd?
Een vrouw komt in de praktijk met heftige buikpijn. Ze heeft al maanden klachten en moet nog maanden wachten voordat ze verder onderzocht kan worden.
De dokter heeft haar pijnstillers voorgeschreven.
Pijn-stillers.
Grappig woord eigenlijk. Je probeert de pijn stil te krijgen. Maar wat als je buik ondertussen helemaal niet stil is?
Want die vrouw heeft 24 uur per dag last. Ze heeft pijn, voelt zich beroerd en haar lichaam geeft allerlei signalen af. Ze moet soms dagen achter elkaar niet naar het toilet. Haar buik werkt niet zoals het hoort.
En ondertussen wacht ze.
Op een afspraak. Op onderzoek. Op duidelijkheid.
Logisch toch?
Dat is wat we tegenwoordig gewend zijn. Je gaat naar de dokter, vertelt wat er aan de hand is, krijgt iets tegen de klachten en wacht verder tot je aan de beurt bent. De zorg heeft het druk, er zijn wachtlijsten en onderzoeken moeten worden ingepland.
Begrijpelijk. Dit is geen verwijt aan iemand of aan de mensen die in de zorg werken.
Maar mag ik wel een vraag stellen?
Wat gebeurt er in de tussentijd?
Want er gebeurt natuurlijk van alles.
Die vrouw heeft niet alleen pijn op het moment dat ze bij de dokter zit. Ze heeft ook pijn als ze ’s avonds op de bank ligt. Als ze probeert te slapen. Als ze opstaat. En op de dagen waarop ze zich afvraagt hoe ze dit nog maanden moet volhouden.
Haar lichaam staat niet op pauze omdat er nog geen afspraak beschikbaar is.
En haar klachten staan dat evenmin die wachten niet. Pijn is toch een signaal..
Maar die verstopping dan? Eh
Soms gaat ze dagen niet naar het toilet.
En dan vraag ik me af: hoe serieus nemen we eigenlijk de signalen van ons eigen lichaam?
De ontlasting is niet zomaar een bijzaak. De darm is een belangrijk onderdeel van het spijsverteringsstelsel. De stoelgang, de beweging van de darm, de verwerking van voedsel en het afvoeren van ontlasting zijn allemaal onderdelen van een goed functionerend lichaam.
Dagelijks ontlasten is (g)een absolute voorwaarde voor gezondheid. Hoor ik mensen zeggen.. Wat is het nou: wel of niet? Ik denk van wel. En een duidelijke verandering in de stoelgang, zeker in combinatie met heftige buikpijn, is beslist niet iets om zomaar weg te wuiven.
Een klacht hoeft niet meteen allerlei enrnstigs te betekenen, maar dat betekent ook niet dat je het signaal moet negeren. https://beterworden.nu/uit-de-praktijk-wat-was-er-eerst-de-baarmoeder-of-de-verstopping/
En toch gebeurt dat soms. Niet per se omdat iemand het niet belangrijk vindt, maar omdat de aandacht al snel verschuift naar de volgende stap: wachten op het onderzoek.
Er wordt gedacht aan een probleem in de baarmoeder. Prima, dat moet onderzocht worden. Misschien levert dat onderzoek straks de verklaring op.
Maar tot die tijd?
Moet ze dan maar gewoon volhouden?
Zijn we zo geprogrammeerd?
We zijn gewend geraakt aan het idee dat we moeten wachten tot iemand ons vertelt wat er aan de hand is.
Eerst een afspraak. Dan onderzoek. Dan een diagnose. Dan een behandeling.
Dat is een belangrijke route binnen de geneeskunde. Onderzoek is nodig om ernstige oorzaken op te sporen en een passende behandeling te bepalen.
Maar ergens lijkt het idee te zijn ontstaan dat er vóór het eindpunt van die 1e lijnsroute niets mogelijk is.
Alsof je pas iets aan je gezondheid kunt doen wanneer je weet welk etiket er op je klachten geplakt kan worden.
En dat is precies waar ik anders naar kijk.
Ik kijk niet alleen naar de klacht, maar ook naar de mens die ermee rondloopt. Hoe functioneert het lichaam? Wat valt er op? Welke processen verdienen aandacht? En wat kunnen we, binnen de grenzen van wat verantwoord is, doen om het functioneren te ondersteunen? En mogelijk al behandelen
Dat zijn andere vragen.
Niet omdat de ene route de andere moet vervangen, maar omdat ze naast elkaar kunnen bestaan.
Wat denk je dat verstopping doet..
Ontlasting als dat vast staat of te lang er over doet het lichaam te verlaten gaat gisten, verklont of verkleeft en of gaat een natuurlijk rottingsproces krijgen.. dat allerlei vervelende en nare dingen in zich heeft als het niet weg kan. En ook dat kan op zich ook weer problemen geven, ontsteking afsluiting of opzwelling.. Maar gelukkig kon haar buik weer in beweging komen
In mijn praktijk beschik ik over verschillende technieken waarmee ik het functioneren van het lichaam kan ondersteunen. Denk aan acupunctuur, lichaamsgerichte technieken en andere behandelvormen die ik in de loop der jaren geleerd heb te combineren.
Bij deze vrouw heb ik met een aantal technieken gewerkt om haar buikfunctie te ondersteunen.
En daar zit voor mij een belangrijk punt.
We hoeven niet altijd meteen te weten wat de uiteindelijke diagnose zal zijn om te onderzoeken of we iemand ondertussen op een verantwoorde manier kunnen helpen. Er zijn dingen die tegelijkertijd kunnen.
Maar let op: ondersteunen is niet hetzelfde als de oorzaak kennen of een aandoening helpen genezen.
Dat onderscheid is belangrijk. Zeker bij heftige buikpijn.
Want als er bijvoorbeeld sprake is van een probleem waarvoor een medische ingreep nodig is, wil je dat niet missen. En een behandeling die klachten tijdelijk vermindert, bewijst niet dat de onderliggende oorzaak verdwenen is. 1 behandeling zal dan niet voldoende zijn, daar is meer voor nodig.
Integrale Geneeskunde is niet in de plaats van noodzakelijk medisch onderzoek, maar afwachten kan het natuurlijk ook niet zomaar beter maken en weken of soms maanden wachten is ook wat te veel.
Maar het kan wel zinvol zijn om te kijken wat er in de tussentijd mogelijk is.
En precies daar begint voor mij de vraag die ik zo vaak stel:
Wat kunnen we wél doen?
En ondertussen?
Stel je eens voor dat je tuin er slecht bij ligt.
Je ziet dat planten het moeilijk hebben, dat de grond te nat is en dat er van alles niet goed groeit. Je vraagt een deskundige om te komen kijken.
Die maakt een afspraak voor over drie maanden.
Wat doe je in de tussentijd?
Ga je drie maanden op een stoel zitten kijken hoe je tuin verder achteruitgaat?
Of kijk je ondertussen of je de omstandigheden kunt verbeteren, zonder alvast conclusies te trekken over de oorzaak van ieder probleem?
Je gezondheid is natuurlijk ingewikkelder dan een tuin. Maar de vergelijking maakt iets duidelijk.
Je hoeft niet alles te weten om te begrijpen dat de omstandigheden ertoe doen.
En je hoeft niet passief af te wachten om serieus met je gezondheid bezig te zijn.
Dat betekent niet dat je zelf maar moet uitzoeken wat er mis is. Het betekent ook niet dat iedere klacht met een aanvullende behandeling opgelost kan worden.
Het betekent dat er ruimte mag zijn voor een tweede vraag naast de vraag wat is er aan de hand?
Namelijk:
Wat heeft dit lichaam nú nodig, en wat kunnen we verantwoord doen terwijl we verder uitzoeken wat er speelt?
Want wachten op onderzoek is soms onvermijdelijk.
Maar wachten betekent niet dat je je gezondheid uit handen moet geven. Omdat het nou eenmaal zo is.
En ondertussen?
Ondertussen is er een mens die pijn heeft.
En die verdient aandacht. Niet pas over weken of maanden.
Een belangrijke kanttekening
Bij heftige, aanhoudende buikpijn in combinatie met dagenlange verstopping is medische beoordeling noodzakelijk. Als de pijn ernstig is of toeneemt, de buik sterk opzet, er wordt gebraakt of er geen ontlasting én geen windjes meer komen, is spoedbeoordeling nodig. Bij zulke klachten moet je niet wachten op een geplande afspraak of vertrouwen op een komt wel goed idee.. het signaal plak je niet af als een lampje dat je niet wil zien .. das niet handig. Als eerste hulp middelen zoals bitterzout (magnesium sulfaat) niet hun werk doen is behandeling die gericht is op de buikfunctie optioneel als er geen actie word(t) ondernoemen.
Mijn gedachte bij dit verhaal voor Beter Worden: het zit niet in de zorg doet niets, maar in waarom denken we dat er niets meer mogelijk is zolang we wachten?
Dat past bij iemand die gelaten is, Herstel Geneeskunde, Integrale Geneeskunde helpt met kennis die gaat over dat gat.. waarin niets gedaan word maar er wel wat gedaan moet worden .. wat er aan de hand is, de omstandigheden en de mogelijkheden waar mogelijk verbeteren en je klacht te verlichten.
Niet beloven dat je alles kunt oplossen. Niet de diagnose vervangen door een aanname.
Wel blijven kijken, blijven nadenken en vooral: de mens achter de klacht niet vergeten.
