Op de Radar..
kampen..
Voorstanders.
Tegenstanders.
Discussies.
Onderzoeken.
PubMed.
Boze reacties.
En eigenlijk is dat helemaal niet het interessante deel.
Het interessante deel is iets anders.
De dokter uit het verhaal zegt namelijk iets heel menselijks:
“Ik doe het niet, want ik geloof niet dat het werkt.”
En daar begint het.
Want hoe vaak doen wij precies hetzelfde?
Niet met in dit geval cupping.
Met onszelf.
Een vrouw zegt:
“Ik ga niet wandelen, dat helpt toch niet.”
Een man zegt:
“Ik ga niet krachttrainen, dat heeft geen zin.”
Iemand anders zegt:
“Meer water drinken? Daar geloof ik niet in.”
Weer iemand:
“Ik heb alles al geprobeerd.”
En daar gebeurt iets fascinerends.
We eisen bewijs voordat we beginnen.
Maar bewijs ontstaat vaak pas nadat we begonnen zijn.
Dat is hetzelfde als zeggen:
“Ik stap pas in de auto als ik zeker weet dat ik ben aangekomen.”
Zo werkt het ..natuurlijk niet.
Sterker nog.
Veel mensen wachten hun hele leven op zekerheid.
De perfecte methode.
Het perfecte dieet.
De perfecte therapeut.
De perfecte dokter.
De perfecte motivatie.
De perfecte maandag.
De perfecte maanstand.
En ondertussen gebeurt er toch ..niets.
Wat ik grappig vond aan dat fragment was niet de discussie over cupping.
Het was dat een volwassen man letterlijk zei:
“Ik ga het niet doen want het werkt niet.”
Terwijl de enige manier om te ontdekken of iets werkt juist is om het te doen. Eh voordat ik verder ga, ja, want anders krijg je natuurlijk direct iemand die zegt:
“Dus volgens jou moet ik alles proberen?”
Nee. 😄
Kleine disclaimer voordat mijn inbox ontploft:
Natuurlijk bedoel ik niet dat je alles moet uitproberen om te weten of het werkt.
Dat zou betekenen dat ik binnenkort heroïne moet testen om te beoordelen of het verslavend is, van een flat moet springen om de zwaartekracht te verifiëren en een haai moet knuffelen om te ontdekken of dat wel zo gevaarlijk is als iedereen beweert. “Je moet het doen om te weten” kent natuurlijk grenzen.
Ik hoef geen cactus te eten om te weten dat dat waarschijnlijk geen uitstekende lunch is. (nou.. je weet het niet he
Sommige dingen mag je gerust aannemen van mensen die het vóór je hebben uitgezocht. Zoals cactus eten
Maar er is ook een categorie dingen die opvallend vaak worden afgewezen zonder ze ooit een eerlijke kans te geven.
Wandelen.
Eerder naar bed gaan.
Minder suiker eten.
Meer bewegen.
Vaker ontspannen.
Een nieuwe vaardigheid leren.
Hulp vragen.
Daar zit meestal niet het gevaar van te veel proberen.
Daar zit juist het gevaar van te weinig doen.
En dat is een heel ander probleem.
Of nog korter:
En dat is eigenlijk waar dit artikel over gaat.
Nog 1 Disclaimer:
“Je moet het doen om te weten” kent natuurlijk grenzen.
Hypes ook
Maar opvallend veel mensen wijzen dingen af die nauwelijks risico hebben en mogelijk veel opleveren.
Dat geldt voor cupping.
Dat geldt voor wandelen.
Dat geldt voor afvallen.
Dat geldt voor een bedrijf starten.
Dat geldt voor liefde.
Dat geldt voor ongeveer alles wat de moeite waard is.
Misschien is dat wel het echte probleem van deze tijd.
Niet dat we te weinig informatie hebben.
Maar dat we denken dat informatie hetzelfde is als ervaring.
Dat is alsof je honderd boeken over zwemmen leest en vervolgens verdrinkt omdat je nooit nat wilde worden.
En dan komt de afval-metafoor.
Want de meeste mensen hebben geen gewichtsprobleem.
Ze hebben een experimenteerprobleem.
Ze proberen niets lang genoeg om te ontdekken wat het doet.
Ze stoppen zodra twijfel verschijnt.
En twijfel verschijnt altijd.
Misschien moeten we dus minder vragen:
“Werkt het?”
En vaker vragen:
“Heb ik het eigenlijk wel een eerlijke kans gegeven?”
Want daar zit vaak een veel interessantere waarheid.
Zie je wat hier gebeurt?
Nu gaat het stuk helemaal niet meer over cupping.
Niet over acupunctuur.
Niet over Radar.
Niet over die dokter.
Die zijn slechts figuranten geworden.
Het artikel gaat ineens over iets waar vrijwel iedereen zichzelf in herkent:
de gewoonte om iets af te wijzen voordat we het werkelijk hebben onderzocht.
En dát is typisch Denkstof. 😊
Dan hoeft niemand verdedigd of aangevallen te worden. De lezer ontdekt vanzelf dat hij misschien precies hetzelfde doet met zijn gezondheid, zijn gewicht, zijn relatie of zijn dromen. Dat blijft (hoop ik) veel langer hangen dan een discussie over wie er gelijk heeft.
Waarom beginnen we maandag? Waarom vinden we een dieet leuker of beter dan diaita of gaan we hardlopen? Waarom kopen we afslankproducten terwijl we weten dat ze niet werken tenminste dat is onze ervaring? Waarom geven we op na één slechte dag? Waarom geloven we dat motivatie eerst moet komen? Waarom voelen we ons schuldig na een koekje? Waarom willen we snel resultaat? Waarom luisteren we liever naar hoop dan naar waarheid? Waarom weten we precies wat we moeten doen en doen we het niet?
Zomaar : ) wat vragen .. meer onderzoek is nodig (Hoor ik daar een wetenschapper ; )
Iets..
Nu hangt het stuk nog een beetje in de lucht.
Je hebt een observatie.
Je hebt een inzicht.
Je hebt een glimlach.
Maar we missen doen
Want als je zegt:
“Je moet iets doen om te weten of het werkt.”
Dan denk je denk ik ; ) onbewust:
“Oké… en nu?”
Daar zou je iets mee kunnen als:
Misschien is dat dus de echte vraag.
Niet:
“Werkt het?”
Maar:
“Wat is het kleinste experiment dat ik vandaag kan doen?”
Niet een nieuw leven.
Niet een twaalfwekenplan.
Niet een wonderdieet.
Een hype
Gewoon een experiment.
Een wandeling van tien minuten.
Een glas water extra. Als eerste 1 glas warm water gelijk na het opstaan (is bewijs voor ; )
Vanavond een half uur eerder naar bed.
Een week geen frisdrank.
Een gesprek voeren dat je al maanden uitstelt.
Niet omdat je zeker weet dat het werkt.
Maar omdat je anders nooit zult weten of het werkt. Of je moet er een studie over lezen die zijn er
Want daar zit misschien wel de grootste vergissing die we maken.
We willen eerst zekerheid.
En daarna pas actie.
Terwijl het leven meestal andersom werkt.
Eerst actie.
Dan ervaring.
Dan inzicht.
En soms, heel soms…
blijkt die gekke dokter, therapeut, buurman, vriend, wandelaar, sporter of zelfs je partner toch ergens een punt te hebben gehad.
Maar dat ontdek je pas nadat je iets hebt gedaan.
Niet ervoor.
Of nog meer in Denkstof-stijl:
De meeste mensen wachten op bewijs.
De meeste veranderingen wachten op actie.
En die twee zitten elkaar voortdurend in de weg.
Dus misschien hoef je vandaag helemaal niet overtuigd te raken.
Misschien hoef je alleen nieuwsgierig genoeg te zijn om één klein experiment aan te gaan.
Wie weet werkt het.
Wie weet niet.
Maar één ding weet ik bijna zeker:
Als je niets verandert, blijft alles verrassend hetzelfde.
En dat is misschien wel het meest voorspelbare experiment dat er bestaat. Dat is bewezen
1 x iets werkt en werkt niet, to do or not to do that’s the question .. hypes komen en gaan je gezonde verstand groeit
